Sunday, October 07, 2007

Εντοπισμός πηγής ακτινών-γ από το Integral

To Integral της ESA εντόπισε μια ιδιαίτερα έντονη πηγή ακτινών γ. Το αντικείμενο το οποίο τις εκπέμπει ανακαλύφθηκε την χρονιά που μάς πέρασε, και ονομάστηκε IGR J22517+2218.
Όπως συμβαίνει με περίπου το 30% των πηγών που εντοπίζει το Integral, αρχικά δεν υπήρχε κανένα στοιχείο για αυτό - εκτός από το ότι εκπέμπει ακτίνες γ κάπου στο Διάστημα.

Ώσπου στην συνέχεια ο δορυφόρος της NASA, Swift, κατέγραψε το ίδιο αντικείμενο σε ακτίνες-Χ, δίνοντας έτσι πολύ πιο λεπτομερώς την θέση του. Έτσι βρέθηκε ότι ανήκει στον ήδη γνωστό ενεργό γαλαξία MG3 J225155+2217 (που είναι το πιο μακρυνό ουράνιο αντικείμενο το οποίο καταγράφηκε από το Integral).


Εικονογράφηση: ESA


Όπως συμβαίνει γενικώς με τους ενεργούς γαλαξίες, ο MG3 J225155+2217 καταναλώνει τεράστιες ποσότητες μάζας, στην περίπτωσή μας περίπου της τάξης του ενός ηλιακού συστήματος κάθε μερικές μέρες. Στην συνέχεια απελευθερώνει μεγάλες ποσότητες ενέργειας ως ακτίνες-γ.

Οι παρατηρήσεις λοιπόν του Integral δείχνουν για το IGR J22517+2218 ότι πρόκειται για ένα blazar, ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά των οποίων είναι ότι πρόκειται για πολύ ενεργητικούς γαλαξίες.
Υπάρχουν ωστόσο κάποιες ιδιαιτερότητες:
Τα Blazars συνήθως έχουν δύο σημεία μέγιστης εκπομπής, και ειδικά αντικείμενα όμοια με το IGR J22517+2218 εμφανίζουν ένα τέτοιο μέγιστο στο infrared (από ακτινοβολία από ηλεκτρόνια που περιστρέφονται γύρω από τις μαγνητικές γραμμές) ενώ το άλλο εμφανίζεται σε ακτίνες-γ υψηλής ενέργειας (παράγεται από τα ίδια ηλεκτρόνια καθώς συγκρούονται με φωτόνια).
Στην περίπτωση λοιπόν του IGR J22517+2218, φαίνεται να παρουσιάζεται ένα μόνο μέγιστο, και αυτό στην ζώνη ακτινών-γ χαμηλής ενέργειας.

Απαντώντας σε αυτό το ερώτημα, οι επιστήμονες ελπίζουν να κατανοήσουν καλύτερα την φύση του IGR J22517+2218 και των blazars γενικότερα.
Το άρθρο θα δημοσιευτεί στο The Astrophysical Journal, και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας είναι η Loredana Bassani, του INAF-IASF/ Bologna.
Εδώ μπορείτε να δείτε σχετικές φωτογραφίες και το άρθρο στα Ιταλικά, στην σελίδα του INAF.



*Aυτό ήταν και το πρώτο μου post στο blue quark.


4 comments:

Νίκος said...

Κάθε μέρα διαβάζω τα υπέροχα γραπτά σου. Μαθαίνω τόσα καινούρια πράγματα.
Σου εύχομαι να είσαι καλά και να μας πλουτίζεις τις γνώσεις με όλους αυτούς τους θυσαυρούς.

Citronella said...

Ευχαριστώ Νίκο! Αυτό πάντως που με κάνει και κολλάω με τις ώρες είναι όλες αυτές οι υπέροχες φωτογραφίες, θυμάμαι το πρώτο βιβλίο που είχα διαβάσει για το Σύμπαν είχε μέσα μόνο ασπρόμαυρες φωτογραφίες και βέβαια..πάλι χάζευα με τις ώρες:)
Συναρπαστικά θέματα.

Νίκος said...

Έχω την εντύπωση πως είτε παρατηρείς το σύμπαν προς τα έξω, είτε τον μικρόκοσμο προς τα μέσα «ένα φυτό, μια μυρμηγκοφωλιά», είναι το ίδιο απέραντο και υπέροχο.
Μια βραδιά στην κορυφή των Βαρδουσίων «στο Δόντι του Κόρακα» 3,30 το πρωί καλοκαίρι, λάμπανε τόσο τα αστέρια και εκείνη την ώρα σκάριζαν τα πρόβατα στη βοσκή, «κουδούνια, μακριά, κοπάδια πολλά» μια φλογέρα ενός μερακλή τσοπάνη, που δεν πρόκειται να τη ξεχάσω ποτέ.. Έχεις δει τα αστέρια στα 2500 μέτρα ΄ύψος.
Άλλη λάμψη. Άλλη αίγλη. Μια μέρα θα σου πω και για μια άλλη τρέλα μου.

Citronella said...

Τόσο υψόμετρο δεν έφτασα! Αλλά πραγματικά στο βουνό είναι πολύ διαφορετικά, και λόγω ατμόσφαιρας, αλλά και το τοπίο δημιουργεί πολύ καλύτερες συνθήκες.
Και φυσικά όσο εντυπωσιακές είναι οι φωτογραφίες, άλλο τόσο (ίσως και περισσότερο) είναι να παρατηρείς με γυμνό μάτι.

 

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 License.