Thursday, November 15, 2007

With no direction home

Οι υπαρξιακές ανησυχίες μου συνεχίζονται (όπως είναι φανερό ακόμα και από το ότι έχω και τα δυο nick-names μου). Ίσως φταίει η άλλη πλευρά τού "πέτρα που κυλά δεν χορταριάζει": όταν κυλά διαρκώς κάποια στιγμή κινδυνεύει να χάσει την μπάλλα (η πέτρα να χάσει την μπάλλα, τσ τσ..).
Εδώ θέλω να δηλώσω πως η εισαγωγή ήταν αυθόρμητη, και δεν είχε καμμιά σχέση με το υπόλοιπο ποστ, που είναι οι νέες φωτογραφίες του Κομήτη Holmes.
Αλλά τελικά ο παραλληλισμός αναπόφευκτος ε?

Image Credit: NASA, ESA, and A. Dyer

You stretched for the stars
And you know how it feels
To reach too high
Too far
Too soon
You saw the whole of the moon

*κι άλλες φωτό στο Hubble
στίχοι, φυσικά Waterboys.


4 comments:

ο θειος Ισιδωρος said...

Η ψυχολογια λεει οτι το υπαρξιακο αγχος ειναι η βασικη αιτια του ψυχαναγκασμου.

Χαλαρωσε νοητικα κι απολαυσε τη θεα του κομητη αφηνοντας τις αισθησεις να κανουν σωστα τη δουλεια τους!

Snowflake said...

Αυτό το χαλάρωσε είναι η λέξη κλειδί θείε Ισίδωρε!
Ευτυχώς σήμερα έχει ήλιο από το πρωί και έβαλα τα υπαρξιακά στο συρτάρι.

ο θειος Ισιδωρος said...

Νομιζω οτι πρεπει ν΄αρχισεις τις βολτες σου απο τη "χελιδόνα" (στην καλυβα ψηλα στο βουνο).
Αυτο αποτελει επισημη προσκληση!

Μπορει να μην ειναι στο στυλ σου αλλα κανει καλο!

Snowflake said...

Merci, Θείε Ισίδωρε:)

 

Creative Commons License
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-Noncommercial-No Derivative Works 2.5 License.